Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Ανδρέας Ξανθός: Στην Κρήτη θα γίνουν προσπάθειες και για τον εκσυγχρονισμό των ασθενοφόρων!!!



Στενάζει  η ενδοχώρα από τον πεπαλαιωμένο στόλο ασθενοφόρων και τα παράλια της Κρήτης από τον πολλαπλασιασμό του πληθυσμού που χρειάζεται ιατρικές υπηρεσίες λόγω τουρισμού.

Υπογράφηκε ΦΕΚ για ίδρυση πολυδύναμων περιφερειακών ιατρείων σε τουριστικές περιοχές, ενώ θα γίνουν προσπάθειες και για τον εκσυγχρονισμό των ασθενοφόρων.

Ο υπουργός υγείας, Ανδρέας Ξανθός που βρίσκεται στην Κρήτη με αφορμή το αναπτυξιακό συνέδριο περιόδευσε  στην ενδοχώρα και την πόλη του Ρεθύμνου σε δομές πρωτοβάθμιας υγείας, αναλύοντας τον σχεδιασμό του υπουργείου τόσο για τα κέντρα υγείας και τις τοπικές μονάδες υγείας.



Η πρώτη μου διακομιδή με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ!!!



Καλοκαιράκι. Αρχές Αυγούστου.
Πρώτη φορά στο νησί.
2πμ. Η άφιξη μου στο νησί.
Μετά από τις καλοκαιρινές διακοπές σε κάποια Κυκλαδίτικα νησιά, ο τελικός προορισμός του καλοκαιριού ήταν η Ικαρία. Ήταν ένα συνδυαστικό ταξίδι δουλειάς και διακοπών. Είχα επιλεχθεί μ’ ένα φοιτητικό εθελοντικό πρόγραμμα της Ιατρικής σχολής να δουλέψω για δέκα μέρες στο Γενικό Νοσοκομείο Ικαρίας. Η θέση μου ως φοιτήτρια Ιατρικής, μαζί με έναν συμφοιτητή μου, θα ήταν κυρίως στον τομέα των επειγόντων δίπλα σε καταξιωμένους ιατρούς να βοηθήσουμε αλλά κυρίως να μάθουμε δίπλα τους μέσα από διάφορα περιστατικά.
Πρώτη μέρα στο Νοσοκομείο
Μιλώντας με την διεύθυνση κάνω την κίνηση να ρωτήσω αν μπορώ να βρίσκομαι στις διακομιδές του ΕΚΑΒ. Η απάντηση που λαμβάνω είναι ότι επιτρέπεται αλλά με συνεννόηση με το προσωπικού του ΕΚΑΒ. Η πρώτη μέρα στα επείγοντα κυλάει, τις πρώτες ώρες, αρκετά ήρεμα. Αυτή την ηρεμία έμελλε να σπάσει ένα μέλος του ΕΚΑΒ ενημερώνοντας μας ότι θα φύγει για ένα τροχαίο στην άλλη μεριά του νησιού. Δεν το σκέφτηκα πολύ. Σηκώθηκα αμέσως να λάβω μέρος και εγώ σε αυτή την διακομιδή. Ήταν η πρώτη μου διακομιδή. Ο ενθουσιασμός μου δεν κρυβόταν. Όλη η διαδρομή ήταν μία νέα περιπέτεια για μένα. Η διάρκειά της ήταν λιγότερο από δύο ώρες με προορισμό ένα μικρό λιμανάκι. Έτυχε ο νεαρός που είχε χτυπήσει να ήταν φίλος του οδηγού του ασθενοφόρου. Έτσι και έμαθα αρκετές πληροφορίες γι’ αυτόν. Το θετικό ήταν ότι ο τραυματισμός δεν ήταν σοβαρός. Όταν φτάσαμε, ακολουθήσαμε τη διαδικασία που προβλέπεται, ασφαλίσαμε το φορείο και ξεκίνησε η επιστροφή.  Σε όλη την διαδρομή μιλούσα με τον νεαρό Χ για διάφορα θέματα. Κυρίως με ρωτούσε για το αν σπουδάζω, αν κάνω ειδικότητα. Στην πορεία ήρθαν σχόλια πιο ιδιαίτερα όπως ότι είμαι μάχιμη, ότι δεν με αγχώνει καθόλου το περιστατικό και ότι η ψυχραιμία μου έχει μείνει ακέραια. Όταν φτάσαμε τον παρέλαβε κατευθείαν το προσωπικό του νοσοκομείου. Βλέποντας το ρολόι στον τοίχο των επειγόντων, συνειδητοποίησα ότι η ώρα είχε περάσει. Χρειαζόμουν λίγη ξεκούραση και φαγητό.
Η επόμενη μέρα.
Εγερτήριο αρκετά νωρίς.
Ξύπνησα με ευκολία, ετοίμασα ένα γρήγορο καφέ και κατευθύνθηκα προς το νοσοκομείο. Μόλις έφτασα, συνάντησα τον συμφοιτητή μου, συζητήσαμε λιγάκι και ξεκινήσαμε κατευθείαν την δουλειά.
Μετά από μερικές ώρες
Ήρθε η ώρα του διαλείμματος. Είχαμε αποφασίσει ότι δε θα απομακρυνόμασταν πολύ ώστε σε περίπτωση που ερχόταν κάποιο περιστατικό, να είμαστε εκεί. Χαλαρώνοντας , γελούσαμε και ξεχάσαμε πού βρισκόμασταν αλλά μάς επανάφερε στην πραγματικότητα μία φωνή όχι τόσο άγνωστη ούτε όμως και τελείως γνώριμη. Είχε ψελλίσει το όνομα μου. Γυρνώντας απότομα με απορία, είχα την χαρά να αντικρίσω τον νεαρό Χ. Μόλις είχε πάρει εξιτήριο. Κατευθύνθηκα προς το μέρος του, νιώθοντας την ανάγκη να μάθω νέα του. Μιλήσαμε για μερικά λεπτά ώσπου χαιρετηθήκαμε και ανταλλάζοντας ευχές, ο καθένας επέστρεψε στο πόστο του. Εγώ στα επείγοντα και αυτός σ’ ένα ταξί που πάλι τον απομάκρυνε από εμένα. Δε μπορώ να πω ότι μου άρεσε, απλώς ένιωθα ένα τεράστιο ενδιαφέρον να τον γνωρίσω. Ο τρόπος που με ευχαριστούσε, που με κοιτούσε, ήταν αρκετά μοναδικός και πρωτόγνωρος για μένα. Η αλήθεια είναι ήξερα μέσα μου ότι δε θα τον ξαναέβλεπα. Επέστρεψα γρήγορα στην πραγματικότητα.
Τελευταίο βράδυ πριν την αναχώρηση μας από το νησί
Εγώ και ο συμφοιτητής μου επιλέξαμε για τελευταίο βράδυ να επισκεφτούμε ένα από τα λίγα βραδινά μαγαζιά που υπήρχαν στο νησί. Ήταν ένα όμορφο, σχετικά ήσυχο μπαρ με τέλεια μουσική δίπλα στην θάλασσα. Ό,τι έπρεπε για το τελευταίο μας βράδυ. Πίνοντας ήρεμα την μπύρα μας, κοίταξα τυχαία προς το μπαρ. Η πλάτη του νεαρού μού φάνηκε γνώριμη αλλά είπα μέσα μου αποκλείεται. Ο νεαρός ήταν μ’ έναν φίλο του, είχαν μία έντονη συζήτηση. Μετά από μερικά λεπτά, ο φίλος του έφυγε για να μιλήσει με τον υπεύθυνο μουσικής του μαγαζιού. Ήταν η ώρα μου. Έπρεπε να ελέγξω αν ήταν αυτός. Χωρίς δεύτερη σκέψη, σηκώθηκα και κατευθύνθηκα προς το μπαρ με την πρόφαση ότι ήθελα δύο ποτήρια νερό. Δεν τόλμησα να κοιτάξω προς το μέρος του. Μίλησα κατευθείαν στην κοπέλα του μπαρ. Η κοπέλα με ενημέρωσε ότι σε δύο λεπτά θα μου δώσει τα ποτήρια γιατί περιμένει την αλλαγή του πάγου. Ξαφνικά άκουσα για ακόμη μία φορά την γνώριμη φωνή να αναφωνεί το όνομα μου. Γύρισα αμέσως προς το μέρος του. Ήταν αυτός. Μιλήσαμε αρκετά, γελάσαμε, ενημερώθηκα για την υγεία του.  Άρχισα να καταλαβαίνω ότι το τέλος δεν αργούσε. Με ευχαρίστησε για ακόμη μία φορά, τον χαιρέτησα και τότε έλαβα την πιο θερμή και ειλικρινής αγκαλιά που έχω λάβει. Την συνόδεψε ένα φιλί στο λαιμό. Αυτό ήταν το αντίο μας.
Ποιος ξέρει αν θα τον ξανά δω. Μόνο το μέλλον το ξέρει.
Τελευταία μέρα
Απόγευμα στο λιμάνι.
Ένα χάος, η επιστροφή στην ρουτίνα δεν αργεί.
Το καλοκαίρι τελείωσε!

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Είναι κάποιες κλήσεις για βοήθεια στο ΕΚΑΒ που σου κόβουν την ανάσα!!!


Είναι κάποιες κλήσεις για βοήθεια στο ΕΚΑΒ  που σου κόβουν την ανάσα από την ακρόαση τους και μόνο...  

Όπως αυτή που έλαβε προ ημερών  ένας γιατρός στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών και ειδικός συνεργάτης στις Ιατρικές Κινητές Μονάδες του ΕΚΑΒ, για μία μητέρα που ήταν αναίσθητη στο πάτωμα και έντρομα τα παιδιά της έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν για να κρατήσουν ζωντανή τη μανούλα τους.
«Πλησιάζω και τραβάω τα χέρια του μικρού που ακόμα της έκανε συμπιέσεις.
-Τι συμβαίνει εδώ; ρωτάω τα παιδιά.
-Η μητέρα μας έπεσε στο πάτωμα και δεν αναπνέει, μου απαντά το κορίτσι. Και είχε δίκιο. Ήταν άσφυγμη, απνοϊκή..» Η περιγραφή του κ. Παναγιωτόπουλου για το πώς τα παιδιά έσωσαν τη μητέρα τους που όπως αποδείχτηκε έκανε απόπειρα,  σοκαριστική .
Διαβάστε αναλυτικά μία πραγματική ιστορία διάσωσης από το  γιατρό που τιμά στο έπακρο το επάγγελμα του, για  τις προσπάθειες των διασωστών αλλά κυρίως τους αληθινούς ήρωες της ζωής , τα παιδιά της 45χρονης , όπως ακριβώς την ανάρτησε  ο κ. Παναγιωτόπουλος στην προσωπική του σελίδα στο Facebook .
"Γυναίκα 45 ετών χωρίς αισθήσεις, λίγο σύντομα σας παρακαλώ, αναφέρεται επείγον"
Η διαδικασία για μας γνωστή, εντοπισμός θέσης και άμεση αναχώρηση για το σημείο. Σε λιγότερο από 6 λεπτά δηλώνουμε την άφιξη μας. Πολυκατοικία χωρίς ανελκυστήρα, ανεβαίνουμε στον τέταρτο όροφο. Η πόρτα ανοικτή.
Όσα περιστατικά και αν έχεις δει στο δρόμο, πάντα θα υπάρχει κάτι που θα σε καθηλώνει και αυτή τη φορά η εικόνα με ανατρίχιασε.
Δυο παιδιά γύρω στα 12 να κάνουν ΚΑΡΠΑ στην μητέρα τους που κειτόταν αναίσθητη στο πάτωμα της κουζίνας.
Πλησιάζω και τραβάω τα χέρια του μικρού που ακόμα της έκανε συμπιέσεις.
-Τι συμβαίνει εδώ; ρωτάω τα παιδιά.
-Η μητέρα μας έπεσε στο πάτωμα και δεν αναπνέει, μου απαντά το κορίτσι. Και είχε δίκιο. Ήταν άσφυγμη, απνοϊκή.
-Ανακοπή φωνάζω στους διασώστες που βαριανάσεναν έχοντας σκαρφαλώσει 4 ορόφους...
Ο ένας ξεκινά τις συμπιέσεις, ο άλλος τοποθετεί το μόνιτορ και εγώ στα γόνατα ψάχνω για φλέβα.
-Ασυστολία!! φωνάζει ο διασώστης βλέποντας το μόνιτορ,
-Κάντε ΚΑΡΠΑ! απαντώ βάζοντας μια φλέβα στο χέρι της.
-Φέρτε ορό να συνδέσουμε και μια αδρεναλίνη γρήγορα.
Τα έμπειρα χέρια των διασωστών εκτελούν τις οδηγίες ταχύτατα.
-Έφυγε μια αμπούλα αδρεναλίνης, κρατήστε χρόνο.
Τα μικρά μας κοιτάζουν με δάκρυα στα μάτια αλλά δε μιλούν, δε βγάζουν ψίθυρο...
-Που είναι ο μπαμπάς σας; ρωτάω.
-Ο μπαμπάς έχει φύγει από το σπίτι εδώ και δυο χρόνια μου λένε με μία φωνή.
Ξεροκαταπίνω και ξαναρωτάω, έχετε κάποιον άλλο μαζί;
-Όχι μόνο οι τρεις μας.
-Η μαμά έχει κάποιο πρόβλημα υγείας;
-Ναι!, έχει ζάχαρο, κάνει ινσουλίνη κύριε, μου λέει η μικρή.
-Κάντε stick φωνάζω στο διασώστη τη στιγμή που ετοίμαζε το σετ διασωλήνωσης, παράλληλα με τον άλλον που συνέχιζε τις συμπιέσεις.
Μου δίνει το ζαχαρόμετρο και κοιτάω στην ένδειξη "Lo"
-Υπογλυκαιμία είναι! λέω ενθουσιασμένος, ετοιμάστε δύο αμπούλες calorose!
Σε δευτερόλεπτα μια εικοσάρα σύριγγα σπρώχνει το πολύτιμο διάλυμα στη φλέβα.
-Σε πέντε λεπτά νέο δείγμα! Φέρτε ορρό Dextrose.
Διασωληνώνουμε και συνεχίζουμε ανάνηψη με την ελπίδα πως η αναστροφή της υπογλυκαιμίας θα δώσει ζωή στη γυναίκα
-Γιατρέ πάλι "Lo''
-Δώσε άλλες τέσσερις calorose!
Μετά από πέντε λεπτά νέο δείγμα, πάλι "Lo"
-Δώσε 4 αμπούλες με τη μία!
-Τι ινσουλίνη έκανε η μαμά γλυκειά μου; ρωτάω τη μικρή, η οποία μου δείχνει το τραπέζι της κουζίνας
Το μάτι μου πέφτει πάνω δε δύο φύσιγγες ινσουλίνης που είχαν και οι δύο βελόνα πάνω τους. Σηκώνομαι και τις πιάνω στα χέρια διαπιστώνοντας πως είναι άδειες....
-Απόπειρα....σιγοψιθυρίζω
-Τι είπες γιατρέ; μου λέει ο διασώστης που έκανε συμπιέσεις
-Απόπειρα!!! φωνάζω, έκανε απόπειρα με ινσουλίνη....
-Διάολε!
-Δώσε και άλλες calorose!
-Δεν έχουμε άλλες! 10 έχει το ασθενοφόρο!
-Σκατά! Κατέβα κάτω και ψάξε για ορρό γλυκόζης, κάλεσε ενισχύσεις να μας φέρουν ορρούς, δεν μπορούμε να την κατεβάσουμε έτσι!
Κάνω εγώ συμπιέσεις και στέλνω το διασώστη στην κουζίνα.
-Κόψε ένα ορρό νορμάλ και ρίξε μέσα 10 κουταλάκια κρυσταλλική ζάχαρη, ανακάτεψε το όσο μπορείς, αν χρειαστεί θα το δώσουμε με φίλτρο μετάγγισης!
Τα μάτια της ανοικτά, δεν είχε μυδριάσει, απο πάνω της έκανα συμπιέσεις,
"Διάολε, δε θα μου πεθάνεις, όχι έτσι, όχι μπροστά στα παιδιά" σιγοψιθύριζα στον εαυτό μου.
-Γιατρέ, βρήκα ένα Dextroze 35% 500ml στο ασθενοφόρο!
-Σύνδεσε το γρήγορα! Βάλτο στο full!
-Έχω απορροφηθεί κάνοντας συμπιέσεις ενώ χιλιάδες σκέψεις τρέχουν στο μυαλό μου. Ο διασώστης μου σφίγγει το μπράτσο.
-Ανάλυση ρυθμού!
Σηκώνω τα χέρια πλεγμένα και κοιτάμε στο μόνιτορ
-Αδρή κοιλιακη! Φόρτισε 360 τώρα!
Παίρνω τα pads ενώ ο απινιδωτής σφύριζε σαν τρελός, λίγο τζελ και δίνω το ρεύμα.
Η μαρμαρρυγή μεταπίπτει σε φλεβόκομβο...
Συνεχίζω συμπιέσεις
-Ετοιμάστε ένα λέβο να φύγουμε!
Τη βάζουμε στο scoop, κατεβαίνουμε με δυσκολία
Κάτω μας περιμένει ομάδα ΔΙΑΣ και μας ανοίγει δρόμο.
Την άλλη στιγμή μπαίνουμε στα ΤΕΠ
Ανεβείτε στη ΜΕΘ λέει ο αναισθησιολόγος.
Παραδίδουμε και επιστρέφουμε στο ασθενοφόρο. Αμίλητοι, για περίπου δύο ώρες δε μιλούσαμε καθόλου.
Το βράδυ πάμε ένα άλλο περιστατικό στο νοσοκομείο.
-Πως είναι η απόπειρα; ρωτάω την Προϊσταμένη
-Έκανε αξονική και την αποσωλήνωσαν. Ανέβα να τη δεις
Ανεβαίνω στη ΜΕΘ.
Πάω κοντά της. Με κοιτάει.
-Γιατί το έκανες αυτό; της λέω με αυστηρότητα.
-Εσύ με έσωσες; με ρωτά
-Τα παιδιά σου σε έσωσαν, για αυτά τα παιδιά σήκω και πάλεψε!
Από τις "Αναμνήσεις ενός γιατρού του δρόμου"